فیلم We're The Millers
تکلیف فیلم با خودش مشخص نیست و نمی داند قرار است چه نوع فیلمی هایی برای برداشت از لحن شیطنت آمیز کمدی های سخیف و پر فروشی مثل The Hangover خماری صورت گرفته که آن ها هم ناکام مانده اند.فحش و به کار رفته در فیلم چیز خاصی ندارند و هر از گاهی ناسزایی از زبان آنیستون و دیگر بازیگران مثل اما رابرتز و جیسون سودیکوس می صحنه برهنگی فیلم هم مردانه ای مصنوعی است که شاید فقط برای پسرهای ساله خنده دار باشد.در کل شوخی ملاحظه کارانه بوده و تندی لازم را ندارند،مثل صحنه ای که پلیس همجنس گرا می خواهد به عنوان رشوه جنسی داشته باشد و سعی کرده با شوخی از این دست پیش اصلی فیلم این است که خواسته یک کمدی حس دار باشد،اما جنبه عاطفی آن با عدم ظرافت سر هم بندی شده و مصنوعی از درآمده است.حتی کمدی های سخیف هم گاهی می توانند حس خوبی را منتقل کنند،اما در مورد We're The Millers ما میلرها هستیم این موضوع صدق نمی کند،چرا که فرمول ساخت فیلم از دست فیلم،راسن و نویسندگان آن در رفته است.
فیلم مقدمه کوتاهی دارد.دیوید (جیسون سودیکوس) که مواد فروشی پاره وقت است در شرایط بدی قرار می گیرد و پول و جنس هایش به سرقت می رود.او که حالا به مواد فروش بالا دستی اش (اد هلمز) 40 دلار بدهکار شده تنها یک راه پرداخت آن دارد.او باید مرز مکزیک شود و محموله کوچکی از اعلا را با خود برگرداند.در صورت این کار هم بدهی او بخشیده می شود و هم 100 هزار پول نقد دریافت می کند.از آن جا که پلیس با هایی برای گذراندن تعطیلات قصد عبور از مرز را کاری ندارد،دیوید تصمیم می گیرد از این موضوع به عنوان پوشش استفاده کند.در این راه یک رقاص برهنه شونده به نام رز (جنیفر آنیستون)،دختری بی خانمان به نام کیسی و پسری به نام کنی (ویل پولتر) که مادری بی توجه دارد به او می شوند.آن ها خود را به عنوان خانواده میلر جا زده،از مرز رد می شوند و بعد از برداشتن محموله به آمریکا باز می گردند،ولی بعد از برگشتن دردسرهای آن ها شروع می شود و از روی همین می شود حدس زد که در ادامه قرار است دردسرهایی آن ها ایجاد شود.اما فیلم در مدت باقی مانده تنها تلاش می کند پایان را به تعویق بیندازد.در ادامه شاهد حضور روسای عصبانی باند گردانی با رفتار بیش از حد دوستانه (این یکی از فرصت های سازان برای خلق صحنه کمدی بود که با محافظه کاری آن ها از دست رفته است) و برقراری ناگزیر بین اعضای این خانواده هستیم.به شخصه زمانی که عنوان بندی پایانی فیلم شروع شد،دوست داشتم هر چه زودتر سالن را ترک کنم،هر چند این به معنی از دست دادن صحنه های گنجانده شده در عنوان بندی پایانی بود.
شاید بعضی بر عقیده باشند که فیلم ظرفیت دیده شدن در خانه یعنی جایی که سطح توقعات تر از سینما است را داشته باشد.اما باید در جواب گفت حتی در آن صورت ممکن است لازم شود صحنه های کسل کننده را رد کنند تا فیلم برای آن ها قابل تحمل شود.طرفداران جنیفر آنیستون بار دست انداخته می که با رقاص برهنه ای طرف هستند که لباس های زیرش را در نمی آورد.طرفداران جیسون سودیکوس هم احتمالا حس می کنند در حال تماشای یکی از نمایش ها اس ان ال که از شبکه ان سی پخش می شود) که بی مزه است و قصد تمام شدن ندارد.نیک و کاترین هان کمی انرژی به فیلم اضافه می کنند که آن هم مدت زیادی دوام نمی آورد. We're The Millers ما میلرها هستیم کمدی ای مصنوعی با درجه کیفی R (درجه سنی محدود یا Restricted،افراد زیر 17 سال با حضور والدین مجاز به تماشای این فیلم ها هستند) است که شهرت بد فیلم های جنیفر را از قبل بدتر می کند.فیلم نه آن قدر خوب است که دیدنش را توصیه کرد نه آن قدر بد است که بتواند طرفداران سادیستی فیلم های را به خود جذب کند.